Αθηνά Οικονομάκου: Μιλά για τον ερχομό του γιου της

Η Μαρία Σολωμού έδωσε αποκαλυπτική συνέντευξη στην διαδικτυακή εκπομπή της Μαρίας Σολωμού και αναφέρθηκε στη δύσκολη περίοδο μετά τη γέννηση του πρώτου της παιδιού.

Ποιο συγκεκριμένα, αποκάλυψε: «Όταν ήμουν επτά μηνών έγκυος, σταμάτησα να δουλεύω και μετά ξεκίνησα πολύ άμεσα, εγώ δεν είμαι άνθρωπος που θέλω να κάθομαι σπίτι και να μην κάνω τίποτα. Είμαι εργασιομανής, μου αρέσει. Θέλω να κάνω δημιουργικά πράγματα, κάτι να ασχολούμαι. Οπότε ήτανε πολύ μεγάλη διέξοδος και ελευθερία το να μπορώ να κάνω κάτι που μπορούσα ακόμα και στο σπίτι μου (η επιχείρηση με τα κοσμήματα) ή στο γραφείο να πεταχτώ, για όσο χρόνο ήθελα, χωρίς να έχω πρόγραμμα και έναν εργοδότη που θα μου πει πότε και σε ποιες ώρες θα μπω.

Μου δίνει πολύ μεγάλη ελευθερία αυτό ψυχικά και με βοήθησε και στο κομμάτι μετά την πρώτη γέννα του Μάξιμου, που δεν είχα περάσει και πολύ εύκολα. Ήταν και δύσκολη γέννα, σαν γέννα, ταλαιπωρήθηκα πολύ για να τα καταφέρω, και μετά πέρασα πολύ δύσκολη περίοδο. Δηλαδή πέρασα ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα που ισορροπούσα ανάμεσα στην επιλόχειο κατάθλιψη και στην πραγματικότητα.

Παρ’ όλο που είχα κάνει ψυχοθεραπεία πριν, έκανα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κατευθείαν συνέχισα με το που γέννησα, και αυτό είναι νομίζω που με βοήθησε και με έσωσε στο να μην πάθω επιλόχειο τελικά. Ωστόσο, νομίζω ότι έχει πολύ να κάνει με την περίοδο της εγκυμοσύνης. Θέλω να πω εγώ επειδή είχα και στις δύο εγκυμοσύνες, αλλά για την πρώτη ας μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα γιατί εκεί ήταν η δύσκολη περίοδος μετά τη γέννα, είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη. Ήμουν πανευτυχής.

Δεν είχα, δόξα τω Θεώ, κανένα θέμα, παρόλο που πήρα πολλά κιλά δεν είχα κανένα θέμα με την εμφάνισή μου, έβγαινα, γλένταγα, χόρευα, περνούσα υπέροχα, δούλευα. Οπότε απορώ σε ένα συννεφάκι που όλα τι ωραία τέλεια, γέννησα και ξαφνικά εκεί κατάλαβα τι συμβαίνει. Ήταν πολύ βαρύ το φορτίο, σκάσανε κι όλες οι ορμόνες και ζορίστηκα πάρα πολύ, γιατί ήταν μία τεράστια αλλαγή στη ζωή μου. Εγώ που είχα μάθει να δουλεύω 10-15 ώρες τη μέρα, ξαφνικά σε ένα σπίτι… ήμουν και πάρα πολύ μόνη μου, γιατί με το που γέννησα φύγαμε για Μύκονο, γιατί ο Φίλιππος άνοιγε το ξενοδοχείο.

Οπότε αμέσως, στους δύο μήνες μετακινηθήκαμε σε μια άλλη περιοχή, σε ένα άλλο σπίτι, χωρίς τις ανέσεις του σπιτιού μου, πώς να σου πω, με μια πολύ μικρή κουζίνα, σε ένα πολύ μικρό χώρο, με ένα υπνοδωμάτιο. Ο Φίλιππος δούλευε όλη την ημέρα και ερχόταν το βράδυ. Οπότε εγώ ένιωσα απέραντη μοναξιά. Και δεν το επικοινωνούσα, γιατί επειδή όλοι τον πρώτο καιρό είναι αυτό που σου λένε “Πω πω είσαι ευτυχισμένη, τι ωραία”.

Ένιωθα τρομερά ενοχικά να πω “Παιδιά εγώ δεν είμαι καλά. Εγώ δεν είμαι ευτυχισμένη, περνάω πάρα πολύ δύσκολα”. Πέρασε πάρα πολύς καιρός για να το αποδεχτώ, να το πω σε μια φίλη μου που είχε και αυτή παιδάκια και μου είπε “Παιδί μου, έτσι είμαστε όλες, πλάκα κάνεις;”.

Δεν χρειάζεται να νιώθεις ενοχή αν νιώθεις έτσι, γιατί είναι φυσιολογικό να νιώθεις έτσι. Δηλαδή θυμάμαι τον εαυτό μου να υπάρχουν στιγμές που νόμιζα ότι θα καταρρεύσω, δεν είχα δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι. Οπότε με ζόρισε πάρα πολύ αυτό. Δεν μου άρεσε καθόλου. Ξέρεις πότε βγήκα από όλο αυτό; Όταν ξεκίνησα να δουλεύω».