Βίκυ Καπερώνη :Η Γυναίκα με Όραμα που Γίνεται Πράξη στην Εκπαίδευση

Η Βίκυ Καπερώνη ανήκει στους ανθρώπους της εκπαίδευσης που μετατρέπουν την καθημερινή εμπειρία της τάξης σε όραμα με κοινωνικό αντίκτυπο. Μέσα από το Teaching Brightly και τη Brightales Publishing, δημιούργησε δομές που υπηρετούν τη συμπερίληψη, τη νευροεπιστημονική τεκμηρίωση και την ουσιαστική μάθηση. Το αφιέρωμα που ακολουθεί αναδεικνύει τη φιλοσοφία, τις προκλήσεις και το μήνυμα που μεταφέρει σε όσους θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο της εκπαίδευσης.

1. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ιδρύσεις τους οργανισμούς 

Teaching Brightly

και 

Brightales Publishing

και πώς μετέτρεψες μια παιδαγωγική ανάγκη σε βιώσιμη επιχειρηματική πρωτοβουλία;

Η ανάγκη γεννήθηκε μέσα στην τάξη. Δουλεύοντας επί χρόνια με παιδιά που είχαν δυσλεξία, ΔΕΠΥ ή άλλες μαθησιακές δυσκολίες, συνειδητοποίησα ότι το υπάρχον εκπαιδευτικό υλικό, ειδικά στην εκμάθηση ξένων γλωσσών, δεν ήταν σχεδιασμένο για εκείνα. Δεν έλειπε η θέληση των παιδιών· έλειπαν τα κατάλληλα εργαλεία.

Το Teaching Brightly δημιουργήθηκε ως μια παιδαγωγική απάντηση σε αυτό το κενό: μια μεθοδολογία που βασίζεται στη νευροεπιστήμη, την πολυαισθητηριακή μάθηση και τη συμπερίληψη. Στη συνέχεια, η Brightales Publishing ήρθε για να στηρίξει αυτή τη φιλοσοφία με εκδοτικό υλικό σχεδιασμένο εξαρχής για μαθητές με διαφορετικά μαθησιακά προφίλ.

Η επιχειρηματική βιωσιμότητα δεν προέκυψε από κάποιο αρχικό business plan, αλλά από την εμπιστοσύνη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Όταν κάτι απαντά σε πραγματικές ανάγκες και φέρνει μετρήσιμα αποτελέσματα στην τάξη, τότε μπορεί να εξελιχθεί σε έναν οργανισμό με κοινωνικό αλλά και επαγγελματικό αντίκτυπο.

2. Πώς η ενασχόλησή σου με τη δυσλεξία και τη συμπεριληπτική εκπαίδευση επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζεις εκπαιδευτικά προγράμματα και εκδοτικό υλικό; Τι τα διαφοροποιεί στην πράξη;

Η βασική διαφοροποίηση είναι ότι δεν ξεκινώ ποτέ από το «τι πρέπει να μάθει ο μαθητής», αλλά από το πώς μαθαίνει. Η δυσλεξία δεν είναι έλλειμμα, είναι διαφορετικός τρόπος επεξεργασίας της πληροφορίας. Αυτό άλλαξε ριζικά τον τρόπο που σχεδιάζω προγράμματα και βιβλία.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει:

* δομημένη και προβλέψιμη παρουσίαση της γνώσης,

* πολυαισθητηριακές δραστηριότητες,

* οπτική υποστήριξη,

* μικρά, διαχειρίσιμα βήματα,

* και έντονη σύνδεση με το συναίσθημα και την αυτοπεποίθηση του μαθητή.

Τα βιβλία και τα προγράμματά μου δεν «προσαρμόζονται» στη δυσλεξία εκ των υστέρων. Είναι σχεδιασμένα εξαρχής για να λειτουργούν για όλους, χωρίς αποκλεισμούς. Αυτή είναι και η ουσία της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης.

3. Ως γυναίκα επιχειρηματίας στον χώρο της εκπαίδευσης, ποιες προκλήσεις κλήθηκες να αντιμετωπίσεις και πώς αυτές διαμόρφωσαν τη φιλοσοφία και την ηγετική σου ταυτότητα;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να ακουστεί μια φωνή που συνδύαζε την επιστημονική τεκμηρίωση με την ευαισθησία. Σε έναν χώρο όπου συχνά η καινοτομία αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό, χρειάστηκε να αποδείξω ξανά και ξανά ότι η συμπερίληψη δεν είναι «μόδα», αλλά αναγκαιότητα.

Ως γυναίκα, κλήθηκα επίσης να ισορροπήσω ανάμεσα στην ενσυναίσθηση και τη διεκδίκηση, ανάμεσα στη φροντίδα και τη στρατηγική. Αυτό με οδήγησε σε ένα ηγετικό μοντέλο που βασίζεται στη συνεργασία, τη διαφάνεια και τη στήριξη των ανθρώπων που με πλαισιώνουν.

Η φιλοσοφία μου σήμερα είναι ξεκάθαρη: η ηγεσία στην εκπαίδευση δεν έχει να κάνει με έλεγχο, αλλά με το να δημιουργείς χώρο για να ανθίσουν οι άλλοι.

4. Η διάκρισή σου ως 

Best Special Education Teacher

 και η συμμετοχή σου στα 

Greek International Women Awards

 τι σημαίνουν για εσένα και πώς επηρεάζουν τη συνέχιση του έργου σου;

Οι διακρίσεις αυτές λειτουργούν για μένα περισσότερο ως σταθμοί αναστοχασμού παρά ως τελικοί προορισμοί. Η αναγνώριση ως Best Special Education Teacher και η συμμετοχή μου στα Greek International Women Awards δεν επικυρώνουν απλώς μια προσωπική διαδρομή, αλλά φωτίζουν ένα συλλογικό όραμα: ότι η εκπαίδευση μπορεί και πρέπει να είναι προσβάσιμη, δίκαιη και ουσιαστική για κάθε παιδί, ανεξάρτητα από το μαθησιακό του προφίλ.

Σε προσωπικό επίπεδο, αυτές οι διακρίσεις μου υπενθυμίζουν ότι οι επιλογές που συχνά μοιάζουν «δύσκολες» ή «μη εμπορικές» —όπως η επιμονή στη συμπερίληψη, στη νευροεπιστημονική τεκμηρίωση και στη διαφοροποίηση— έχουν τελικά αντίκτυπο και αναγνωρίζονται. Σε επαγγελματικό επίπεδο, ενισχύουν την ευθύνη μου απέναντι στους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τα παιδιά που εμπιστεύονται το έργο μου.

Με ωθούν να συνεχίσω με ακόμη μεγαλύτερη συνέπεια, να εξελίσσω τα προγράμματα και το εκδοτικό υλικό, να επενδύω στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και να διευρύνω τον διάλογο γύρω από τις μαθησιακές δυσκολίες και τη συμπεριληπτική εκπαίδευση τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Είναι μια υπενθύμιση ότι το έργο αυτό δεν τελειώνει· απλώς περνά στο επόμενο στάδιο.

5. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε γυναίκες που θέλουν να επιχειρήσουν στον χώρο της εκπαίδευσης ή της κοινωνικής καινοτομίας, αλλά διστάζουν να κάνουν το πρώτο βήμα;

Θα τους έλεγα, πρώτα απ’ όλα, ότι ο δισταγμός είναι φυσικός. Ειδικά όταν η επιχειρηματικότητα συνδέεται με την εκπαίδευση ή την κοινωνική προσφορά, πολλές γυναίκες νιώθουν ότι πρέπει να είναι «τέλειες» πριν ξεκινήσουν. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξεκινά έτοιμος· ξεκινά μόνο πρόθυμος να μάθει, να εξελιχθεί και να αντέξει τις αμφιβολίες.

Θα τις ενθάρρυνα να εμπιστευτούν τη γνώση, την εμπειρία και τη διαίσθησή τους. Αν βλέπεις ένα κενό, μια αδικία ή μια ανάγκη στο εκπαιδευτικό ή κοινωνικό πεδίο, αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι ένδειξη ότι έχεις ήδη τον ρόλο του φορέα αλλαγής. Η κοινωνική καινοτομία δεν γεννιέται από μεγάλους πόρους, αλλά από καθαρό όραμα και συνέπεια.

Και, τέλος, θα τους έλεγα να μην υποτιμήσουν τη δύναμη της γυναικείας ηγεσίας στην εκπαίδευση. Η ενσυναίσθηση, η συνεργατικότητα και η επιμονή δεν είναι αδυναμίες· είναι δεξιότητες ηγεσίας. Κάθε γυναίκα που τολμά να κάνει το πρώτο βήμα, ανοίγει τον δρόμο και για άλλες. Και αυτό από μόνο του είναι μια μορφή κοινωνικής αλλαγής.

Η πορεία της Βίκυς Καπερώνη δείχνει πως η εκπαιδευτική καινοτομία γεννιέται από πραγματικές ανάγκες και σταθερές αξίες. Με οδηγό τη συμπερίληψη και τη συνεργατική ηγεσία, συνεχίζει να επεκτείνει το έργο της, εμπνέοντας εκπαιδευτικούς και νέες γυναίκες να τολμήσουν. Το αποτύπωμά της δεν μετριέται μόνο σε διακρίσεις, αλλά στις ευκαιρίες που δημιουργεί για κάθε παιδί.