Σταύρη Γεωργίου: «Θέλω να δημιουργώ εικόνες που θα με ξεπεράσουν»

Από τη φωτογραφία και τον κινηματογράφο μέχρι το content creation και το marketing, η Σταύρη έχει επιλέξει να μετατρέπει την εικόνα σε τρόπο έκφρασης. Η δουλειά της έχει ταξιδέψει σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Λονδίνο και το Τόκιο, ενώ η ίδια συνεχίζει να χτίζει, βήμα-βήμα, μια ξεχωριστή δημιουργική ταυτότητα. Πίσω όμως από τις διακρίσεις, τα projects και την ψηφιακή της παρουσία, βρίσκεται ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να δημιουργεί με οδηγό το συναίσθημα, την επιμονή και την ανάγκη να αφηγείται ιστορίες μέσα από εικόνες.

1. Έχεις καταφέρει να συνδυάσεις τη φωτογραφία, τον κινηματογράφο, το content creation και το marketing, δημιουργώντας παράλληλα τη δική σου κοινότητα. Ποια είναι η Σταύρη πίσω από όλα αυτά και τι είναι αυτό που σε κινητοποιεί πραγματικά;

Πίσω από όλους αυτούς τους τίτλους, είμαι ένας άνθρωπος που από μικρός είχε την ανάγκη να δημιουργεί. Πάντα έβλεπα τον κόσμο λίγο διαφορετικά· μέσα από εικόνες, σκιές, χρώματα, πρόσωπα και μικρές λεπτομέρειες που ίσως για κάποιον άλλο να περνούσαν απαρατήρητες. Για μένα η δημιουργία δεν ήταν ποτέ απλώς μια επαγγελματική επιλογή. Είναι ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνώ όλα εκείνα που πολλές φορές δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις.

Αυτό που με κινητοποιεί πραγματικά είναι το συναίσθημα. Θέλω μια εικόνα να σε κάνει να σταματήσεις για λίγα δευτερόλεπτα και να νιώσεις κάτι. Δεν με ενδιαφέρει απλώς να δημιουργώ κάτι όμορφο, αλλά κάτι που να έχει ατμόσφαιρα, χαρακτήρα και ψυχή. Είτε πρόκειται για μια φωτογραφία, μια ταινία ή ένα digital project, προσπαθώ πάντα να αφήνω μέσα του ένα μικρό κομμάτι του δικού μου κόσμου.

2. Έχεις παρουσιάσει τη δουλειά σου σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Λονδίνο και το Τόκιο, ενώ έχεις λάβει και σημαντικές διακρίσεις. Ποια στιγμή της μέχρι τώρα πορείας σου σε έκανε να πεις «ναι, μπορώ πραγματικά να το κάνω»;

Δεν ξέρω αν υπήρξε μία συγκεκριμένη στιγμή. Νομίζω ότι ήταν πολλές μικρές στιγμές που, όταν τις κοιτάζω σήμερα μαζί, σχηματίζουν μια διαδρομή. Το να βλέπω τη δουλειά μου να ταξιδεύει σε διαφορετικές πόλεις και χώρες, να εκτίθεται δίπλα σε έργα άλλων καλλιτεχνών ή να αναγνωρίζεται μέσα από βραβεία και δημοσιεύσεις, ήταν κάθε φορά μια μικρή επιβεβαίωση ότι ίσως αυτό που κάποτε υπήρχε μόνο μέσα στο μυαλό μου μπορούσε να βρει τη θέση του και έξω από αυτό.

Ίσως όμως η μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ήταν ότι συνέχισα. Μέσα στις απορρίψεις, στις αμφιβολίες και στις περιόδους που τίποτα δεν φαινόταν να προχωρά, δεν σταμάτησα να δημιουργώ. Και κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το «μπορώ να το κάνω» δεν έρχεται πάντα όταν κερδίζεις κάτι. Έρχεται όταν συνειδητοποιείς ότι, ακόμη κι όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, εσύ εξακολουθείς να επιλέγεις αυτόν τον δρόμο.

3. Ως γυναίκα που δραστηριοποιείται στον δημιουργικό χώρο, έχεις αντιμετωπίσει ποτέ την ανάγκη να αποδείξεις περισσότερο την αξία ή τις ικανότητές σου; Και αν ναι, πώς διαχειρίστηκες αυτές τις στιγμές;

Ναι, υπήρξαν στιγμές που ένιωσα ότι έπρεπε να αποδείξω περισσότερα απ’ όσα θα ήθελα. Όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά και ως νέα δημιουργός σε έναν χώρο όπου πολλές φορές η αυτοπεποίθηση πρέπει να προηγηθεί της αναγνώρισης. Στην αρχή αυτό μπορεί να σε κάνει να αμφισβητείς τον εαυτό σου ή να προσπαθείς συνεχώς να αποδείξεις ότι αξίζεις να βρίσκεσαι εκεί.

Με τον χρόνο, όμως, έμαθα ότι δεν χρειάζεται να εξηγώ διαρκώς ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω. Προτιμώ να αφήνω τη δουλειά μου να μιλάει για μένα. Κάθε φωτογραφία, κάθε project, κάθε αποτυχία αλλά και κάθε επιτυχία είναι μέρος της απάντησής μου. Και ίσως η μεγαλύτερη δύναμη που μπορείς να αποκτήσεις ως δημιουργός είναι να σταματήσεις να ζητάς την άδεια των άλλων για να πιστέψεις στη δική σου αξία.

4. Πίσω από μια δημιουργική καριέρα υπάρχει συνήθως πολλή δουλειά που δεν φαίνεται: αμφιβολίες, απορρίψεις, οικονομική αβεβαιότητα και συνεχής προσπάθεια. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που σου έδωσαν οι δύσκολες στιγμές;

Οι δύσκολες στιγμές με έμαθαν ότι η πορεία ενός καλλιτέχνη δεν είναι ποτέ γραμμική. Υπάρχουν περίοδοι που νιώθεις ότι όλα ανοίγονται μπροστά σου και άλλες που αναρωτιέσαι αν έχει νόημα να συνεχίσεις. Υπήρξαν απορρίψεις που με έκαναν να αμφισβητήσω τη δουλειά μου και στιγμές που ένιωσα ότι, όσο κι αν προσπαθούσα, παρέμενα στο ίδιο σημείο.

Το μεγαλύτερο μάθημα ήταν να μην αφήνω μια δύσκολη περίοδο να καθορίζει ολόκληρη την ιστορία μου. Μια απόρριψη δεν σημαίνει ότι δεν αξίζεις. Μια περίοδος στασιμότητας δεν σημαίνει ότι δεν προχωράς. Κάποιες φορές οι πιο σημαντικές αλλαγές συμβαίνουν αθόρυβα, όταν κανείς δεν τις βλέπει ακόμη.

Έμαθα επίσης ότι η επιμονή είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της δημιουργίας. Το ταλέντο μπορεί να ανοίξει μια πόρτα, αλλά χρειάζεται αντοχή για να συνεχίσεις να χτυπάς τις επόμενες.

5. Με περισσότερους από 12.000 ανθρώπους να παρακολουθούν τη δουλειά σου, έχεις πλέον δημιουργήσει κάτι περισσότερο από ένα portfolio, έχεις δημιουργήσει μια προσωπική ταυτότητα. Πού θέλεις να οδηγήσεις αυτή την ταυτότητα τα επόμενα χρόνια και ποιο είναι το όνειρο που δεν έχεις ακόμη τολμήσει να πεις δυνατά;

Θέλω αυτή η ταυτότητα να εξελιχθεί σε έναν ολόκληρο δημιουργικό κόσμο. Δεν θέλω να περιοριστώ μόνο στη φωτογραφία ή μόνο στο film. Θέλω να μπορώ να κινούμαι ανάμεσα στη μόδα, την εικόνα, τον κινηματογράφο και την τέχνη και, όποιο κι αν είναι το μέσο, κάποιος να μπορεί να αναγνωρίσει ότι υπάρχει κάτι δικό μου μέσα σε αυτό.

Θέλω να δημιουργώ fashion εικόνες και films που δεν λειτουργούν απλώς ως διαφήμιση, αλλά μπορούν να σταθούν και ως αυτόνομα έργα. Να συνεργαστώ με ανθρώπους και brands που θα μου δώσουν την ελευθερία να χτίσω κόσμους και όχι απλώς περιεχόμενο. Και παράλληλα, κάποια στιγμή, θα ήθελα να μπορώ να μεταφέρω όσα έχω μάθει και σε άλλους νέους δημιουργούς.

Όσο για το όνειρο που ίσως δεν λέω συχνά δυνατά… είναι να καταφέρω κάποια μέρα να δημιουργήσω εικόνες που θα με ξεπεράσουν. Να υπάρξουν κάπου, σε μια έκθεση, σε ένα περιοδικό, σε μια οθόνη ή στη μνήμη κάποιου ανθρώπου, και να συνεχίσουν να λένε κάτι ακόμη κι όταν εγώ δεν θα βρίσκομαι εκεί για να τις εξηγήσω.

Για μένα, ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο όμορφη μορφή επιτυχίας: να αφήσεις πίσω σου κάτι που εξακολουθεί να αισθάνεται.

Η ιστορία της Σταύρης είναι, τελικά, μια ιστορία δημιουργίας χωρίς φόβο, ακόμη και όταν ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Με βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, ονειρεύεται να δημιουργήσει έργα που δεν θα περιορίζονται σε μια στιγμή ή σε ένα μέσο, αλλά θα μπορούν να παραμένουν ζωντανά στη μνήμη όσων τα συναντούν. Γιατί ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν δημιουργό δεν είναι απλώς να τον θυμούνται, αλλά να έχει αφήσει πίσω του κάτι που εξακολουθεί να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται.