Δήμητρα Μπέσιου: Μια γυναίκα, πολλοί ρόλοι, ένα διεθνές αποτύπωμα

Η συνέντευξη που ακολουθεί φωτίζει τη διαδρομή της Δήμητρας Μπέσιου, μιας γυναίκας που μετουσίωσε την προσωπική απώλεια σε δημιουργία, την τέχνη σε όραμα και το όραμα σε ένα διεθνώς αναγνωρισμένο καλλιτεχνικό και επιχειρηματικό αποτύπωμα. Με ειλικρίνεια και βάθος, μιλά για τις ρωγμές που γεννούν φως, για τους πολλαπλούς ρόλους της και για τη δύναμη της επιλογής.

Πώς μια βαθιά προσωπική απώλεια μετατράπηκε σταδιακά σε επαγγελματικό όραμα και τελικά σε ένα διεθνώς αναγνωρισμένο καλλιτεχνικό brand;

Αρχικά, η βίαιη αυτή απώλεια με έκανε πολύ σύντομα να συνειδητοποιήσω ότι οι άνθρωποι διαθέτουμε τεράστια αποθέματα ψυχικών δυνάμεων που δεν γνωρίζουμε καν ότι τα έχουμε εκτος κι αν χρειαστεί να τα επιστρατεύσουμε. Αρκεί τότε να τα αντλήσουμε και να τα μετουσιώσουμε σε θετικοτητα και πυγμή.

Σε τέτοιες συνθήκες, ο νους και η ψυχή αναζητούν τρόπους να επανέλθουν στην "κανονικότητα", αναζητούν από κάπου να κρατηθούν και να συνεχίσουν, όπως ακριβώς προχωρά και η ζωή. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, η δική μου ψυχή με ώθησε αυτόματα στην τέχνη.

Κι αυτό γιατί από τα παιδικά μου χρόνια ακόμα, η τέχνη υπήρξε το καταφύγιο μου σε όλες τις δυσκολίες, άλλοτε με τη μορφή της ζωγραφικής κι άλλοτε με τη μορφή του κλασικού μπαλέτου. Αυτή, λοιπόν, η βαθιά ψυχοθεραπευτική διαδικασία είχε και έχει ως αποτέλεσμα καθετί που δημιουργώ να κουβαλά μέσα του κι ένα συναίσθημα, μια ανάγκη, μια στιγμή που επιθυμώ να μοιραστώ με τον κόσμο. Αυτό το μοίρασμα, όμως, θα φιλτραριστει από τον αποδέκτη βάσει των δικών του βιωμάτων κ έτσι θα γίνουμε και οι δύο κοινωνοί ξεχωριστών στιγμών.

Αυτό ακριβώς υπήρξε και θα ειναι πάντα το όραμα μου μέσα από τη δουλειά μου. Η ανταλλαγή προσωπικών συναισθημάτων μέσα από την παγκόσμια αιώνια γλώσσα της τέχνης. Κι αν αυτή η ανταλλαγή γίνεται με ειλικρίνεια και ανοιχτή καρδιά, σίγουρα τελικά εκτιμάται.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφερθώ και στην αμέριστη στήριξη του αγαπημένου μου συζύγου, που σταθηκε βράχος δίπλα μου από την πρώτη στιγμή. Τον αγαπώ και τον ευχαριστώ από καρδιάς.

Τι σημαίνει για εσάς γυναικεία επιχειρηματικότητα όταν συνυπάρχουν τόσοι ρόλοι, μητέρα, σύζυγος, δικηγόρος, καλλιτέχνιδα και φροντιστής;

Η πολυπραγμοσύνη δεν μου είναι ανοίκεια, είναι στη φύση μου. Θυμάμαι ανέκαθεν να ασχολούμαι με πολλά πράγματα ταυτόχρονα και να στοχοθετώ, και όλη αυτή η διαδικασία να με κινητοποιεί και να με ζωοδoτεί.

Αυτό, όμως, που έχει την πρώτιστη σημασία είναι ότι όλους αυτούς τους ρόλους τούς υπηρετώ εξ επιλογής, αυτοβούλως και με απόλυτη αγάπη και αφοσίωση. Σε αντάλλαγμα, μου προσφέρουν χαρά και γαλήνη, σε ένα συνεχές δούναι και λαβείν.

Κάθε ρόλος και μια μικρή καθημερινή ιστορία που έρχεται να βάλει το λιθαράκι της στην έμπνευση και τη δημιουργικότητά μου στο επιχειρείν. Άλλη μια ευκαιρία συνδιαλλαγής με το κοινό. Το επιχειρείν, για μένα, καθρεφτίζει ακριβώς αυτούς τους ρόλους, καθρεφτίζει την ίδια τη ζωή.

Η τέχνη σας γεννιέται μέσα από «ρωγμές». Πώς μεταφράζεται αυτή η φιλοσοφία στη διαχείριση προκλήσεων, ρίσκου και αποτυχιών στο επιχειρείν;

Οι προκλήσεις και η ανάληψη ρίσκου στο επιχειρείν είναι ένα καθημερινό, μα απαραίτητο, φαινόμενο. Είναι ο δρόμος προς την εξέλιξη και την πρόοδο. Ομοίως και οι αποτυχίες.

Οι «ρωγμές» είναι πάντα μια καλή ευκαιρία ανασυγκρότησης, αναθεώρησης και ανανέωσης.

Το σπουδαιότερο, όμως, είναι οι αποτυχίες να γίνονται σύμμαχοί μας για το επόμενο βήμα, να λειτουργούν ως ωφέλιμη εμπειρία και όχι κατασταλτικά ή ανασταλτικά στο επιχειρηματικό πλάνο. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι από τις «ρωγμές» πάντα μπαίνει το φως.

Ποια στιγμή στη διεθνή σας πορεία θεωρείτε σημείο καμπής όπου συνειδητοποιήσατε ότι αυτό που δημιουργείτε δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά βιώσιμη επιχειρηματική δραστηριότητα;

Αντιλήφθηκα ότι η τέχνη μου έχει ουσιαστικό αντίκρισμα επιχειρηματικά όταν οι πωλήσεις μου άρχισαν να ξεφεύγουν από τα όρια της Ελλάδας και να επεκτείνονται και στο εξωτερικό, όπως στην Ιταλία και την Αγγλία, αλλά και όταν άρχισαν να μου προτείνονται συνεργασίες διάθεσης των κοσμημάτων μου από διάφορα καταστήματα και γκαλερί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Αποκορύφωμα αποτελεί η συνεργασία μου με το διεθνές multibrand κατάστημα του iconic Refinery Hotel στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Μια συνεργασία με ένα ιστορικό ξενοδοχείο στην καρδιά της Νέας Υόρκης, σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο απαιτητικές αγορές παγκοσμίως, η οποία είχε εξαιρετική ανταπόκριση από το αμερικανικό κοινό. Αυτό ήταν πραγματικά ένα σημείο καμπής, ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Αν μπορούσατε να απευθυνθείτε σήμερα σε μια γυναίκα που φοβάται να μετατρέψει την εσωτερική της ανάγκη σε επαγγελματική πράξη, ποιο μήνυμα θα θέλατε να της αφήσετε;

Το να παλεύουμε για τα όνειρα και τις ενδόμυχες ανάγκες μας είναι, για μένα, υποχρέωση και σεβασμός προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Ίσως ο δρόμος να είναι ενίοτε ανηφορικός, με εμπόδια και δυσκολίες, μα αν η ψυχή το ποθεί έντιμα και ολοκληρωτικά, ο αγώνας θα αποδώσει. Και τότε η εσωτερική πλήρωση θα είναι ένα συναίσθημα που όμοιό του δεν υπάρχει.

Τόλμη, λοιπόν, αποφασιστικότητα, αφοσίωση, υπομονή και επιμονή. Και στην κορυφή όλων, η αποδοχή. Αποδεχόμαστε τα λάθη μας και τις συνέπειές τους, τα αγκαλιάζουμε και τα μετουσιώνουμε σε πολύτιμες εμπειρίες που θα μας πάνε ένα βήμα παραπέρα στην ανέλιξή μας.

Η ιστορία της Δήμητρας Μπέσιου υπενθυμίζει ότι η τέχνη, όταν συναντά την αλήθεια και τη συνειδητή επιλογή, μπορεί να εξελιχθεί σε τρόπο ζωής και σε βιώσιμη επιχειρηματική πράξη.

Η διεθνής της πορεία, με διακρίσεις όπως το βραβείο Artistar Network στη Διεθνή Εβδομάδα Κοσμήματος του Μιλάνου το 2024, η ανάδειξή της στους δέκα κορυφαίους σχεδιαστές στο Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών των Καννών παραγωγής Its Reich'art, το 2025 και η τιμητική συμμετοχή της στην έκθεση της Cluster Contemporary Jewelry στο Λονδίνο, αποτυπώνει μια διαδρομή ουσίας και συνέπειας. Τα κοσμήματά της, που φιλοξενούνται και στο Refinery Hotel στο Μανχάταν, αντανακλούν μια δημιουργική ταυτότητα που ισορροπεί ανάμεσα στην τέχνη, την επιχειρηματικότητα και την κοινωνική προσφορά.

Σύζυγος, μητέρα δύο παιδιών, δικηγόρος, σχεδιάστρια και ιδρύτρια της εθελοντικής ομάδας «Όνειρο Ζωής», η Δήμητρα εμπνέει όχι γιατί η πορεία της ήταν εύκολη, αλλά γιατί ήταν βαθιά συνειδητή.