Αλεξάνδρα Σιαμέτη: «Δύναμη δεν είναι μόνο να επιμένεις, αλλά να ξέρεις πότε πρέπει να πεις όχι»

Η επιχειρηματικότητα δεν ξεκινά πάντα με κεφάλαιο, ασφάλεια ή ιδανικές συνθήκες. Για την Αλεξάνδρα Σιαμέτη, ξεκίνησε μέσα από μια δύσκολη προσωπική περίοδο, με μοναδικά εφόδια το πείσμα, την ανάγκη να προχωρήσει και την πεποίθηση πως κάθε αδιέξοδο μπορεί να γίνει μια διαφορετική πορεία. Πέντε χρόνια μετά, μέσα από τη Script+Click, μιλά για τις αποφάσεις που την άλλαξαν, τις δυσκολίες που δεν φαίνονται πίσω από μια επιτυχημένη εικόνα και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα.

Ξεκίνησες τη Script+Click σε μια περίοδο που ταυτόχρονα αντιμετώπιζες μια σοβαρή περιπέτεια υγείας, χωρίς ουσιαστικά κεφάλαιο ή υποστήριξη. Αν γυρίσεις σήμερα σε εκείνη την Αλεξάνδρα, τι πιστεύεις ότι είχε μέσα της και είπε «θα το κάνω» αντί να πει «δεν γίνεται»;

Η Αλεξάνδρα από μικρή ηλικία έμαθε πως ή κολυμπάς ή πνίγεσαι. Έτσι αυτό ήταν ένα ένστικτο που ενεργοποιούνταν σε κάθε δυσκολία της ζωής μου όσο μικρή ή μεγάλη και αν ήταν. Εγώ δεν έβλεπα ποτέ αδιέξοδο στον δρόμο μου, έβλεπα μόνο αλλαγή πορείας για να μην πέσω στον τοίχο. Δεν ήταν πάντα σωστό αυτό έχω να σου πω, όμως σίγουρα με πήγε μπροστά. Έτσι λοιπόν, πιστεύω πως είχα απλά μέσα μου το πείσμα και την ιδέα πως τίποτα δεν τελείωσε ακόμα. Και επειδή όπως ακριβώς είπες, δεν είχα πραγματικά τίποτα, δεν είχα και τίποτα να χάσω. Είπα θα το κάνω και θα παλέψω να γίνει. Στην πορεία κατάλαβα μάλιστα πως αυτό που τότε μέσα μου λειτούργησε ως ένστικτο επιβίωσης έγινε από τα σημαντικότερα εφόδιά μου ως επιχειρηματίας.

Πέντε χρόνια μετά, η Script+Click έχει εξελιχθεί σε μια επιχείρηση με ξεκάθαρο όραμα. Ποια ήταν η πιο δύσκολη επιχειρηματική απόφαση που χρειάστηκε να πάρεις μέχρι σήμερα και τι σου δίδαξε για τον χαρακτήρα σου ως επιχειρηματία και ως άνθρωπο;

Η πιο δύσκολη επιχειρηματική απόφαση ήρθε όταν πια είχα κάτι να χάσω. Έτσι μπορώ να σου πω πως η πιο δύσκολη απόφαση ήρθε όταν κατάλαβα πως έπρεπε να βγω από τη ζώνη άνεσής μου και να διακόψω μια μεγάλη συνεργασία η οποία τότε αντιπροσώπευε το 50% του ετήσιου τζίρου μου. Όμως όταν συνειδητοποίησα πως στην πραγματικότητα από αυτή τη συνεργασία έχανα παρά κέρδιζα έπρεπε να την σταματήσω. Και το έκανα. Αυτό που με δίδαξε και επιχειρηματικά αλλά και ως άνθρωπο ήταν πως “δύναμη δεν είναι μόνο να επιμένεις, αλλά να καταλαβαίνεις και πότε πρέπει να σταματήσεις να επιμένεις και να λες όχι”. Έμαθα επίσης πολύ καλά πως ο τζίρος δεν είναι ο μόνος δείκτης για μια υγιής επιχείρηση. Πολλές φορές πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω οικονομικά για να μπορέσεις να κάνεις δύο βήματα μπροστά. Ίσως τελικά αυτή ήταν και η στιγμή που σταμάτησα να σκέφτομαι απλά ως επαγγελματίας και άρχισα να σκέφτομαι ως επιχειρηματίας.

Μιλάς συχνά για τη γυναικεία επιχειρηματικότητα, αλλά δεν θέλεις να παρουσιάζεις μια «γυαλισμένη» εικόνα της επιτυχίας. Ποια είναι η πλευρά της επιχειρηματικότητας που πιστεύεις ότι οι γυναίκες και γενικότερα όσοι ξεκινούν κάτι δικό τους, χρειάζεται να ακούν περισσότερο, αλλά σπάνια ακούνε;

Όχι, η εικόνα της επιτυχίας είναι πολλά πράγματα και μόνο “γυαλισμένη” δεν είναι κατά τη γνώμη μου. Το ότι δεν το μετανιώνω δεν σημαίνει πως δεν πέρασα και δεν περνάω δύσκολα. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στιγμές φόβου, αμφιβολίας, αγανάκτησης, ένα “Και τώρα τι κάνω;”. Όλοι όσοι ξεκινούν κάτι δικό τους καλούνται να παλέψουν με πολλά μέτωπα που πολλές φορές δεν είναι προετοιμασμένοι. Και ειδικά οι γυναίκες συχνά έχουν να διαχειριστούν, παράλληλα με την ίδια την επιχείρηση, προσδοκίες και ρόλους που εξακολουθούν να υπάρχουν γύρω τους.

Ένα δυνατό προσωπικό παράδειγμα πάνω σε αυτό είναι πως η εξέλιξη αλλάζει σχέσεις και αυτό είναι μια πλευρά για την οποία κανείς δεν σε προετοιμάζει. Χάνονται άνθρωποι από τη ζωή σου που θεωρούσες ως τότε “δικούς σου ανθρώπους”. Και εκεί είναι πολύ εύκολο το συναίσθημα να σε κάνει να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, τις επιλογές σου ή ακόμη και την ίδια σου την εξέλιξη. Οπότε νομίζω αυτό που πρέπει να ακούσουν περισσότερο από όλα όσοι ξεκινούν κάτι δικό τους είναι η “συζήτηση μεταξύ λογικής και συναισθήματος”. Πρέπει να έχουν λόγο και τα δύο σε μια ισορροπία. Να μπορούμε να αναγνωρίζουμε πότε είναι ο φόβος μας αυτός που δημιουργεί εμπόδια που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, αλλά και πότε η λογική μάς προειδοποιεί για εμπόδια που είναι πραγματικά. Να μη σταματάμε μπροστά στα ανύπαρκτα, αλλά και να μη βαφτίζουμε τα υπαρκτά “φόβο” μόνο και μόνο επειδή θέλουμε να συνεχίσουμε.

Στη δουλειά σου βοηθάς επιχειρήσεις να καταλάβουν όχι μόνο τι πουλάνε, αλλά γιατί ο πελάτης τελικά αγοράζει ή δεν αγοράζει. Τι έχει μάθει η επιχειρηματικότητα για την ανθρώπινη ψυχολογία σε εσένα την ίδια; Έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τους ανθρώπους, τις σχέσεις και τις δικές σου αποφάσεις;

Πολύ ωραία ερώτηση. Νομίζω πως η επιχειρηματικότητα με έκανε να καταλάβω ακόμη π

ερισσότερο ότι πίσω από κάθε απόφαση υπάρχει πρώτα ένας άνθρωπος. Με φόβους, ανάγκες, επιθυμίες, ανασφάλειες και εμπειρίες που εμείς δεν γνωρίζουμε πάντα. Έχω ασχοληθεί αρκετά χρόνια και με την ψυχολογία, οπότε ίσως είχα ήδη αυτή την τάση να ψάχνω το «γιατί» πίσω από μια συμπεριφορά. Η επιχειρηματικότητα όμως με ανάγκασε να το δω καθημερινά στην πράξη. Ένας πελάτης δεν αγοράζει ή δεν αγοράζει μόνο εξαιτίας της τιμής ή του προϊόντος. Ένας συνεργάτης δεν αντιδρά πάντα μόνο σε αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Κι εγώ η ίδια δεν παίρνω κάθε απόφαση για τον λόγο που αρχικά νομίζω ότι την παίρνω. Οπότε ναι, άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τους ανθρώπους. Προσπαθώ περισσότερο να καταλάβω τι υπάρχει πίσω από αυτό που βλέπω μπροστά μου. Και ίσως με έκανε να καταλάβω καλύτερα και εμένα την ίδια.

Αν η Αλεξάνδρα που ξεκινούσε από το μηδέν μπορούσε να καθίσει σήμερα απέναντί σου και να σε ρωτήσει «άξιζε τελικά;», τι θα της απαντούσες και τι θα της έλεγες να μην φοβηθεί στην πορεία;

Θα της έλεγα πως παρά τις δυσκολίες άξιζε όσο τίποτα αυτή η απόφαση για την ζωή της. Θα της έλεγα στην πορεία να μη φοβηθεί να εμπιστεύεται την κρίση της, ακόμη κι όταν δεν μπορεί να ξέρει με βεβαιότητα αν έχει δίκιο. Και όταν κάνει τα λάθη της, γιατί σίγουρα θα τα κάνει, να συνεχίσει με την ίδια δύναμη που έχει, να τα αποδέχεται και να προχωράει μαζί τους δίπλα δίπλα γιατί αυτά την έκαναν αυτό που είναι σήμερα.

Κοιτάζοντας πίσω, η Αλεξάνδρα δεν μιλά μόνο για μια επιχειρηματική επιτυχία, αλλά για μια διαδρομή που τη διαμόρφωσε ως άνθρωπο. Έμαθε να επιμένει, αλλά και να αναγνωρίζει πότε η επιμονή πρέπει να δώσει τη θέση της στο «όχι». Να αποδέχεται τα λάθη, τις αλλαγές και τις απώλειες χωρίς να τα αφήνει να καθορίζουν την πορεία της. Και αν υπάρχει ένα μήνυμα που συνοψίζει τη διαδρομή της, είναι ίσως αυτό: δεν χρειάζεται να γνωρίζεις από την αρχή αν έχεις δίκιο· χρειάζεται να εμπιστεύεσαι την κρίση σου, να μαθαίνεις από όσα συναντάς στον δρόμο και να συνεχίζεις.