Σοφία Μουτίδου: Δημόσια συγγνώμη

H Σοφία Μουτίδου, μέσα από το YouTube κανάλι της, αναφέρθηκε στο άγχος που έχει πριν ξεκινήσει κάθε νέα της παράσταση, αλλά και στο πώς αυτό την επηρεάζει, περιγράφοντας και μια ιστορία από την πρώτη φορά που βρέθηκε σε θεατρικό σανίδι.

Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε: "Μόλις τελείωσα την πρώτη εβδομάδα που ήταν φορτισμένη με ένα πολύ μεγάλο άγχος, για αυτό ήθελα να κάνω το βίντεο αυτό για τη χαρά της δημιουργίας και όλα αυτά που ακούγονται. Να τα βάλουμε λίγο σε σειρά για το πώς είσαι μετά που δημιούργησες κάτι, τι θα πει δημιουργία, τι θα πει μετά, πόση χαρά έχει, πόσο άγχος έχει, και όλο αυτό το πακέτο. Τελείωσα λοιπόν την πρώτη σειρά το πρώτο τριήμερο του Μάη...".

Ακόμη, πρόσθεσε: "Ήρθε η ώρα να ζητήσω συγγνώμη από το πρώτο κοινό που τους είπα κιόλας ότι ήμουν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Είχα από την κορφή ως τα νύχια ρίγη, εμετούς, διάρροιες, ζάλη, κνησμό, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, τα πάντα... Όλη την προηγούμενη εβδομάδα που πήγα να κάνω promo, ήμουν με αντιεμετικά. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο για εμένα να ξαναβγώ με ένα καινούργιο κείμενο, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι είναι το καινούργιο κείμενο για κάποιον που κάνει stand up. Το πρώτο κοινό ήταν πάρα πολύ γλυκό, να συμμετέχουν, να διακόπτουν, το χειροκρότημα δυνατό αλλά εγώ ήμουν πραγματικά απούσα από το συναίσθημά μου. Ήμουν τόσο αγχωμένη να πω το κείμενο, να το πω σωστά να μην ξεχάσω κάτι και τελικά ξέχασα τρεις παραγράφους και έτσι στην επόμενη, στη δεύτερη και τρίτη παράσταση βρήκα τα γράδα μου, τον εαυτό μου. Κάπως ηρέμησα, κάπως τα έβαλα σε σειρά, αρχειοθέτησα ποιό είναι που και πόση ώρα κρατάει. Την Κυριακή ήταν, πια, το απαύγασμα, είχα ξεαγχωθεί εντελώς".

Στη συνέχεια, συμπλήρωσε: "Να πούμε καταρχάς για το πριν την πρεμιέρα. Εγώ κάνω θέατρο από το 2000, δηλαδή έχω συνολικά 25 χρόνια στο χώρο και ενεργή καριέρα περίπου 20 χρόνια. Έκανα πάντα ένα stand up κλπ, αλλά πες ότι απείχα κάποια χρόνια. Το άγχος είναι ολόιδιο με την πρώτη μέρα. Συγκεκριμένα είναι ολόιδιο με την πρώτη μέρα που ανέβηκα σε ερασιτεχνικό σανίδι στην Πολίχνη. Μου είπε η σκηνοθέτης 'Για ανέβα να σε δούμε που είσαι καινούργια. Θα κάνεις τη δημοσιογράφο'. Δεν μπορούσαν να περπατήσω πάνω στη σκηνή, νόμιζα ότι κάποιος μου κρατούσε τις γάμπες, τα καλάμια, ότι ήταν από πίσω και με εμπόδιζε. Το άγχος μου ήταν τέτοιο που έκανα 'Αχ δεν μπορώ να πάω μπροστά'. Ήταν από το άγχος".

Τέλος, κατέληξε: "Κάπως έτσι είναι και 100 χρόνια μετά του ερασιτεχνικού, που μπορώ να περπατήσω μεν αλλά δεν λειτουργεί το σώμα, δεν λειτουργεί σωστά η αναπνοή, η καρδιά, τα χέρια είναι ιδρωμένα. Όλα είναι σε μία κατάσταση πανικού που εκεί πρέπει να μεταφέρεις -ας πούμε στην περίπτωσή μου- και αστεία. Το αστείο είναι να πω απλά πως είμαι εκείνη την ώρα και αυτό θα κάνω την άλλη φορά, θα λέω πώς είμαι για να γελάει ο κόσμος. Είναι πάρα πολύ δύσκολο την πρώτη φορά για εμένα, γιατί υπάρχουν συνάδελφοι που έχουν άλλη ρύθμιση στο σώμα. Για εμένα είναι τρομερά δύσκολη η έκθεση την πρώτη φορά και όσο περίεργο κι αν φανεί είναι δύσκολο όπως και να εκτεθώ σε άλλη πόλη για πρώτη φορά. Δηλαδή μπορεί να το παίζω εδώ αλλά να πάω στα Γιάννενα και να έχω άγχος. Εκεί το άγχος είναι λίγων λεπτών, επανέρχεται το σώμα''.